Eigen plectrum

Therapy

Grasduinend in een doos met oude troep kwam ik bovenstaand plectrum tegen, van de bassist van Therapy?. (Kent u niet? Hier een persoonlijke favoriet. Zet speaker op 11.)

1. Beelden doemen op: de Melkweg, ergens rond het jaar 2000. Denken: leuk, er is nog ruimte vooraan, vlak voor het podium. Na 3 nummers en 27 schoenen van stagedivers op je hoofd vaststellen dat je bril onherstelbaar beschadigd is. Verslagen de rest van het concert vanaf de zijlijn aanschouwen, met een vreemd, lachspiegelachtig zicht door voornoemde bril. Schrale troost: dat plectrum.

2. Vragen doemen op: waarom hebben zoveel muzikanten hun eigen plectra, terwijl er zo weinig (geen?) schrijvers zijn die hun eigen vulpen hebben? Mijn model pen heet “Hommage à Frédéric Chopin”, terwijl ik toch echt vrij zeker weet dat Chopin nooit een noot schreef met een Mont Blanc Meisterstück. Fake, framing, marketing, gelul. En toch ben ik jaloers. Toegegeven, bij de presentatie van Een honger werden Een-honger-luciferdoosjes uitgedeeld. Maar een eigen pen, ja, goddank, er is nog wat om van te dromen…

EenHongerLucifers

Optredens

Donderdag 29 oktober 2015 ben ik te gast bij Linnaeus Live, in de Bibliotheek Linnaeusstraat te Amsterdam. Toegang gratis, programma begint om 18:00 uur. Lykele Muus en ik worden geïnterviewd over het schrijven van romans én theater…

En/of wees welkom bij een van deze optredens:
13 én 17 november: Crossing Border Festival @ Den Haag
26 november: Möhlemanns & Köhlemanns @ Amsterdam
(Zie de Agenda-sectie voor meer informatie)

Voor de Vlaamse vrienden: zondag 1 november ben ik te vinden op de Antwerpse Boekenbeurs. Van 12-13 uur signeer ik bij de stand van Querido/L&M Books, om 13u30 word ik samen met Yves Petry, Fikry El Azzouzi en Frederik Willem Daem geïnterviewd door Dirk Leyman op de stand van De Morgen/Confituur. Meer informatie hier.

En op 12 december tuft de Ouariachi-tourbus opnieuw naar Antwerpen, voor het Das Magazin Festival. De (laatste!) kaarten zijn hier te krijgen.

Moord!!!

RuttePoetin

Je moet het de PVV nageven: het is de partij gelukt heel Nederland te besmetten met de ziekte van het stuitende simplisme. Nuances bestaan niet meer, er zijn alleen nog Grote Woorden, liefst met uitroepteken erachter. Hét grote woord dat sinds gisteren de media beheerst, is ‘moord’. Herstel: MOORD!!! De vernietiging van vlucht MH-17 was geen ‘vliegramp’ of een ‘tragisch ongeluk’, maar moord. (Of, voor de liefhebbers van terrorismepaniek: EEN AANSLAG!!!)

Dat is het natuurlijk niet. In een oorlog gelden andere regels en wetten, en Oekraïne is oorlogsgebied. De BUK-raket die vlucht MH-17 naar beneden haalde was – vermoedelijk, want we weten niets over motieven – niet bedoeld om 298 onschuldige reizigers en bemanningsleden te doden. Maakt dat hun dood minder erg? Nee, maar het is geen moord.

Moord vereist een dader, en laten we onszelf niet voor de gek houden: we hebben niet eens een definitie van ‘dader’, in dit geval. Want wie is de dader? Poetin himself? Of een of andere knuppel van het Oekraïense leger of van de separatisten, die een BUK-installatie in het rampgebied heeft laten neerplanten? Of degene die opdracht gaf om op het lanceerknopje te drukken? Of degene die daadwerkelijk op dat knopje drukte?

De MH-17 had daar nooit mogen vliegen, dat is de onverteerbare realiteit. En dan is het woord ‘moord’ dus irrelevant. Het gaat hier om nalatigheid. Misschien die van de Oekraïense verkeersleiding, die het luchtruim nooit had mogen vrijgeven voor verkeersvliegtuigen. Misschien wel de nalatigheid van luchtvaartmaatschappij Malaysia Airlines, die winst boven veiligheid verkoos.

Columniste Sheila Sitalsing, over het algemeen toch geen hysterica, schrijft vandaag in de Volkskrant: ‘Bij een 298-voudige moord hoort vervolging. Als Mark Rutte het aandurft daarbij tot het gaatje te gaan, is al het andere hem vergeven.’

Simplistischer kun je het niet krijgen. Maar een premier die een kabinet leidt dat winst boven veiligheid verkiest, en veiligheid boven vrijheid en privacy, lijkt me nou niet bepaald de aangewezen persoon om anderen te vervolgen voor het handelen vanuit een ideologie die hij zelf uitdraagt.