Das Magazin Festival

DasMag2015

Op 16 mei 2015 vindt de derde editie van het Das Magazin Festival plaats: een explosie van leesclubs verspreid over Amsterdam, met aansluitend een slotfeest in De Brakke Grond. De leesclub van Jamal Ouariachi gaat over zijn nieuwe roman Een honger, die begin mei verschijnt. Wees dus een van de eersten om het boek te lezen en te bespreken met de auteur. Kaartjes? Hier!

Leesblinde Luis

Tomas Lieske met hoofdpijn, na de bespreking van Janet Luis
Tomas Lieske met hoofdpijn, na de bespreking van Janet Luis

Er is alweer flink wat tijd verstreken sinds ik een kruistocht aankondigde tegen NRC-critica Janet Luis (zie hier). Toch is het sindsdien rustig gebleven. Mijn bescheiden verklaring: Luis heeft de afgelopen tijd zulk saai proza onder ogen gekregen, dat zij geen enkele keer geschrokken een ‘vreemd’ woord heeft hoeven citeren, nergens haar wenkbrauwen hoefde te fronzen wegens een ‘knotsgekke’ verhaalwending. Gevolg: lauw-positieve recensies over boeken die we allemaal alweer zijn vergeten.

Het werkelijke talent van Janet Luis wordt pas zichtbaar als de auteur van een door haar besproken boek zich bepaalde vrijheden veroorlooft. Het woord ‘fashionista’ in een literaire tekst gebruiken, bijvoorbeeld, zoals Tomas Lieske doet in zijn nieuwe roman, Retourschip De Liefde: nou, dan gaan bij Janet Luis de alarmbellen rinkelen hoor, zo bewijst haar recensie van Lieskes boek, vandaag in NRC (hier via Blendle te lezen). Die aanhalingstekens rondom dat woord fashionista: je ziet Luis gewoon walgen. Zo’n woord! In een literaire tekst! Bah!

O, en wat doet die duivelse Tomas Lieske nog meer? Hij heeft het over een ‘kaduke kooimus’ (gatverdamme!) en een ‘telefoonhoer’ (hoe haal je het in je hoofd zo’n woord te gebruiken!) en een ‘pipo’ (rustig blijven ademen, Janet, het is maar een boek van 128 pagina’s). En dan ook nog dingen opschrijven die helemaal niet kunnen: in de moderne tijd zomaar een VOC-schip met bemanning laten opduiken! Schande! Dat soort gekkigheid mag alleen als Janet Luis daar een hoger of dieper doel voor ziet. En dat ziet ze niet, zegt ze.

Zeg eens, Janet, is dat niet je taak als recensent? Dat soort dingen wél te zien? Anders doe je gewoon voor één keertje wat beter je best, is dat een idee?

Een slotopmerking, gericht aan de boekenredactie van NRC Handelsblad: over anderhalve maand verschijnt mijn nieuwe roman, Een honger. Ik heb nog liever dat uw krant dat boek in het geheel niet recenseert dan dat u het laat ‘bespreken’ door deze leesblinde literatuurhaatster-annex-taalfascist. Kunnen we dat afspreken?

Dank!

Kabouter-Underwoodjes

Underwood

De Volkskrant citeert vandaag een Reuters-Ipsos peiling waaruit blijkt dat 57% van de Amerikanen Frank Underwood, de fictieve president uit de tv-serie House of Cards, graag als echte president zou zien. Het doet er voor deze mensen blijkbaar niet toe dat Underwood een moordenaar is, dat hij mensen bedreigt, omkoopt, chanteert, dat hij met geldstromen sjoemelt. ‘t Is in ieder geval een leuke vent om naar te kijken, nietwaar?

Ik weet niet welk psychologisch proces aan dit vreemde wensdenken ten grondslag ligt, maar het lijkt me de moeite van het onderzoeken waard. Dat proces zou namelijk ook kunnen verklaren waarom een aanzienlijk deel van de Nederlanders bij de afgelopen verkiezingen doodleuk VVD stemde, een partij die een flink aantal kabouter-Underwoodjes tot haar leden mag rekenen. Het vreemde is wel dat die lui een stuk minder leuk zijn om naar te kijken.

Literair agent? M’n reet!

"Literair agent" Paul Breitner in actie.
“Literair agent” Paul Breitner in actie.

Dus Oscar van Gelderen vindt dat een uitgever best ook de rol van manager of literair agent op zich mag nemen. Klinkt redelijk, lees zijn ietwat breedsprakige betoog hier. Modern, hoor!

Feit is dat in een klein taalgebied als Nederland het fenomeen Literair Agent een totale farce is. “Wij regelen hogere voorschotten voor onze auteurs,” hoor je een charlatan als Paul Sebes geregeld roepen. Ja, en? Dat voorschot gaat vervolgens gewoon van de royalties af hoor, dus wat schiet de schrijver er precies mee op? Niets. De enige die er wat mee opschiet is de agent, die een percentage vangt.

Oscar van Gelderen beweert dat hij keihard voor zijn auteurs werkt en bijvoorbeeld literaire evenementen organiseert. En dat hij dús een percentage mag verwachten van de gage die de auteur ontvangt voor het optreden bij genoemd evenement. Juist. Dus de schrijver ploetert dagen- of wekenlang op een tekstje om voor te dragen, moet een treinticket boeken naar de locatie van het evenement, zijn optreedzenuwen overwinnen, een hele avond vrijhouden, de treinreis heen en de treinreis terug uitzitten, achteraf een factuur versturen, eventueel nog een aanmaninkje… En de “agent”? Die doet niks.

Geloof mij nou. Ik heb een paar keer een literair “evenement” georganiseerd. Je stuurt wat mails, pleegt wat telefoontjes en het is geregeld: het stelt helemaal niks voor. Het schrijven van een column is een stuk moeilijker en tijdrovender.

Een optreden voor een auteur regelen? Ik krijg vaak mails met de vraag of ik ergens wil komen voordragen. Ik mail dan terug dat het me leuk lijkt en hoeveel het klusje schuift. Antwoord: een bepaald bedrag. Ik mail terug: is goed. Twee mailtjes en het is geregeld. En voor diezelfde non-activiteiten zou een agent dus zo’n 15% van mijn gage mogen ontvangen? M’n reet.

Maar het “commercieel denken” is volgens Van Gelderen heel belangrijk in de literatuur. Dat is het niet, Oscar. Elke cent die jij krijgt gaat niet naar de mensen die literatuur maken. Dus zak in godsnaam in de stront en sleur dat hele zooitje literair agenten aub mee in je ondergang.

God, wat ben ik blij dat ik niet onder contract sta bij zo’n oplichter.

Nieuwe literatuur

BloemlezingBrandsWim Brands maakte een bloemlezing waarin hij schrijvers voorstelt die in dit millennium debuteerden.

Vijftien jaar nieuwe literatuur, met werk van o.a. Gerbrand Bakker, Thomas Blondeau, Chrétien Breukers, Saskia de Coster, Esther Gerritsen, Shira Keller, Jan van Mersbergen, Gustaaf Peek, David Pefko, Nina Polak, Franca Treur, Carolina Trujillo en Jamal Ouariachi.

Het boek ligt vanaf morgen in de winkel.