Van a naar b kruipen

Fisher-Price-emmertjeZe heeft een emmertje met daarin plastic blokjes in verschillende vormen en kleuren, en daar speelt ze graag mee. Ze houdt er ook van te spelen met dingen die niet als speelgoed bedoeld zijn, zoals een ronde plastic bak met deksel, bedoeld om flessen te steriliseren in de magnetron.

Vanochtend zag ik haar driftig heen en weer kruipen tussen keuken en woonkamer. Telkens haalde ze in de woonkamer een van de gekleurde blokjes uit haar emmertje, kroop op topsnelheid naar de keuken, deponeerde het blokje in de flessensterilisator, en keerde terug voor een nieuwe lading. Hijgend van inspanning.

Ik moest er vreselijk om lachen – maar waarom eigenlijk? Omdat het zo’n zinloze bezigheid was? Niet zinlozer dan wanneer ze de blokjes in het emmertje zou stoppen waar ze in thuishoren. En trouwens, is ordening niet een vorm van zingeving? Het was een strak geordend spel, de regels waren glashelder: naar punt a kruipen, blokje pakken, naar punt b kruipen, blokje afleveren.

Misschien moest ik lachen omdat ze zich ons huis volkomen heeft eigengemaakt. Alles, elke kamer en elk object, is behalve van ons óók van haar. Ze heeft geen boodschap aan huurcontracten, garantiebewijzen, pinbonnetjes. Alles wat van ons is, is ook van haar. De mens is een kolonisator zodra hij de grenzen van zijn eigen terrein kan overschrijden, zodra hij zich kan voortbewegen.