{"id":183,"date":"2010-11-09T13:04:25","date_gmt":"2010-11-09T12:04:25","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/?p=183"},"modified":"2014-11-06T13:04:58","modified_gmt":"2014-11-06T12:04:58","slug":"trouw-ouariachi-maakt-de-worsteling-van-zijn-hoofdpersoon-pas-werkelijk-voelbaar","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/?p=183","title":{"rendered":"Trouw: ‘Ouariachi maakt de worsteling van zijn hoofdpersoon pas werkelijk voelbaar’"},"content":{"rendered":"

Nels Fahner prijst in dagblad Trouw de “verrassend goede debuutromans” van Peter Buwalda (Bonita Avenue<\/em>) en Jamal Ouariachi (De Vernietiging van Prosper\u00a0Mor\u00e8l<\/em>).
Over De Vernietiging<\/em>: “Het knappe aan de roman is de dubbelhartigheid die uit de schets van de hoofdpersoon naar voren komt. Enerzijds wil Mor\u00e8l niet ironisch zijn, anderzijds is hij een wandelende parodie op \u00e9chte schilders als Vincent van Gogh. Soms beseft hij dat ook. ,,Je speelt toneel, Mor\u00e8l, je verloochent jezelf, dit is escapisme van het goedkoopste soort.\u201d Als lezer word je heen en weer geslingerd tussen sympathie voor de levensvreugde die Mor\u00e8l heeft gevonden en afkeer van het leugenachtige clich\u00e9 waarin hij leeft.\u00a0Knap, dat een schrijver een dergelijke verscheurdheid teweeg weet te brengen.”<\/p>\n

Laveren tussen sympathie en afkeer<\/h1>\n
\n
\n
Nels Fahner<\/span> \u2212 30\/10\/10, 00:00<\/div>\n

Twee ambitieuze schrijvers debuteerden elk met vuistdikke romans. Peter Buwalda heeft een mooie stijl, maar Jamal Ouariachi maakt de worsteling van zijn hoofdpersoon pas werkelijk voelbaar.<\/strong><\/p>\n

<\/div>\n

Al meteen op de eerste pagina\u2019s van \u2019Bonita Avenue\u2019, de debuutroman van Peter Buwalda, word je overrompeld door diens stijl. Buwalda vertelt zijn verhaal, dat grotendeels in Enschede speelt, in lange, bedachtzame zinnen, met beelden die je een bijna fysieke leeservaring bezorgen. \u201eSiem Sigerius was een gedrongen, donkerbehaarde kerel met een stel oren waarnaar je meteen moest kijken; ze waren kroppig, ze leken gefrituurd, en omdat Aaron gejudood had wist hij dat het bloemkooloren waren.\u201d<\/p>\n

Rondom Siem Sigerius, rector van de Twentse Tubantia University, ontvouwt zich een familiedrama. Als stiefdochter Joni Sigerius al een tijdje een relatie heeft met de jonge fotograaf Aaron Bever, begint Siem te vermoeden dat de twee iets uitspoken dat niet door de beugel kan. De rector, die altijd heeft gestreefd naar het hoogste en genoemd wordt als toekomstige minister van onderwijs, vreest voor zijn reputatie. \u201eHoe erg is dit? (…) Hoe erg is een dochter die zich prostitueert? () En is het wel prostitutie?\u201d<\/p>\n

Buwalda\u2019s observatievermogen en zijn vaardigheid in het beschrijven van explosieve personages zorgen voor spanning in het verhaal. Bovendien pendelt hij vaardig tussen minstens drie perioden: hij begint in het jaar 2007, als het gezin al uiteengevallen is en Aaron en Joni terugkijken, dan komen we langzaam iets te weten over de tijd rond 2000, en wat daaraan voorafging.<\/p>\n

Maar hoewel Buwalda imponeert met zijn stijl en met de manier waarop hij spanning opbouwt, houd je aan het eind het gevoel dat er m\u00e9\u00e9r in had gezeten. Dat Siem zich de wandaden van zijn stiefdochter Joni zozeer aantrekt dat hij tot een fatale daad overgaat, komt allemaal tamelijk abrupt over. \u201eAls je het dan echt zo zwaar hebt gehad, papa, () waarom ben je dan g\u00f3dverdomme geen verhaal komen halen?\u201d, vraagt Joni zich af. Dat is precies de vraag waarmee de lezer blijft zitten. Daarmee is deze zo bedachtzaam vormgegeven debuutroman toch wat slordig afgehecht.<\/p>\n

\u2019De vernietiging van Prosper Mor\u00e8l\u2019, het debuut van Jamal Ouariachi, mag minder opvallend gestileerd zijn, de roman biedt w\u00e9l de reflectie waarop je bij Buwalda zit te wachten. Ouariachi\u2019s boek gaat over een nieuw bouwwerk aan het IJ in Amsterdam, ontworpen door de beroemde Nederlandse architect Remco Haak: \u201eHet begon met een robuuste piramide die omhoogstak uit het water van wat het Oosterdok heette. Op zo\u2019n dertig meter hoogte werd de piramide onderbroken door een weidse, enigszins holle schijf (). Daarboven zetten de piramidelijnen zich, veel steiler nu, voort in een taps toelopende, ranke toren.\u201d Het gebouw van Haak staat voor het ideaal van de zelfbeschikking: de droom van de westerse mens om het leven eigenhandig vorm te geven, als een vlekkeloos kunstwerk.<\/p>\n

Hoofdpersoon Prosper Mor\u00e8l realiseert zich op een dag dat hij zijn burgerlijke leventje als psycholoog en echtgenoot altijd als een grap heeft gezien, dat hij het niet meende. Hij blaast zijn bestaan op en vertrekt naar Frankrijk, om te schilderen. \u201eHij wilde niet meer ironisch zijn. Hij zou de stemmen niet meer aanhoren die hem vanuit zijn oude leven toespraken met hun cynische opmerkingen over \u2019plattelandsromantiek\u2019 en \u2019Bouquetreekstaferelen\u2019 en \u2019clich\u00e9matig quasikunstzinnig bohemiengedrag\u2019 (…).\u201d<\/p>\n

Het knappe aan de roman is de dubbelhartigheid die uit de schets van de hoofdpersoon naar voren komt. Enerzijds wil Mor\u00e8l niet ironisch zijn, anderzijds is hij een wandelende parodie op \u00e9chte schilders als Vincent van Gogh. Soms beseft hij dat ook. \u201eJe speelt toneel, Mor\u00e8l, je verloochent jezelf, dit is escapisme van het goedkoopste soort.\u201d Als lezer word je heen en weer geslingerd tussen sympathie voor de levensvreugde die Mor\u00e9l heeft gevonden en afkeer van het leugenachtige clich\u00e9 waarin hij leeft.<\/p>\n

Knap, dat een schrijver een dergelijke verscheurdheid teweeg weet te brengen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nels Fahner prijst in dagblad Trouw de “verrassend goede debuutromans” van Peter Buwalda (Bonita Avenue) en Jamal Ouariachi (De Vernietiging van Prosper\u00a0Mor\u00e8l). Over De Vernietiging: “Het knappe aan de roman is de dubbelhartigheid die uit de schets van de hoofdpersoon …<\/span> Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/183"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=183"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/183\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":184,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/183\/revisions\/184"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=183"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=183"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=183"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}