{"id":1010,"date":"2018-03-17T21:40:23","date_gmt":"2018-03-17T20:40:23","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/?p=1010"},"modified":"2018-03-17T21:50:47","modified_gmt":"2018-03-17T20:50:47","slug":"held-sprakeloos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/?p=1010","title":{"rendered":"Held (sprakeloos)"},"content":{"rendered":"<p><a href=\"http:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/VanKootenJacobse.jpg\"><img loading=\"lazy\" class=\"aligncenter  wp-image-1011\" src=\"http:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/VanKootenJacobse.jpg\" alt=\"VanKootenJacobse\" width=\"439\" height=\"225\" srcset=\"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/VanKootenJacobse.jpg 960w, https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/VanKootenJacobse-300x153.jpg 300w\" sizes=\"(max-width: 439px) 100vw, 439px\" \/><\/a><\/p>\n<p>Helden vallen soms van hun voetstuk, maar in het hoogstpersoonlijke pantheon dat mijn schedel is, heb ik Van Kooten en De Bie voorgoed heilig verklaard &#8211; nooit zal ik die twee verloochenen. Er is veel mis bij de publieke omroep, maar dat de VPRO elk jaar rond de Boekenweek weer een compilatie van oude Koot &amp; Bie-sc\u00e8nes uitzendt, is een zeldzaam lichtpuntje.<\/p>\n<p>Een paar maanden terug stond ik in de Stadsschouwburg te borrelen, na afloop van Tom Lanoye\u2019s <i>Solo Ten Oorlog<\/i>. Gedurende de voorstelling had ik naast &#8211; dus niet zomaar in de buurt of zo, maar nee, echt letterijk\u00a0<i>op de stoel n\u00e1\u00e1st<\/i> Kees van Kooten gezeten. Ik kon hem af en toe horen gniffelen als er op het podium iets grappigs gezegd werd, een paar keer klonk er een harde hahaha-lach in mijn linkeroor. Ik kon hem ruiken, een zachtaardig, ietwat archa\u00efsch eau de toilette, de geur van een goedverzorgde, welgestelde bejaarde.<\/p>\n<p>Tijdens die naborrel stond ik op zeker moment te praten met Luc Coorevits, opperhoofd van het Vlaamse literaire theaterimperium Behoud de Begeerte. En toen verscheen Van Kooten. Coorevits en hij begroetten elkaar hartelijk, en ik werd aan \u2018Dag, Kees van Kooten, aangenaam\u2019 voorgesteld. Een koele, benige hand.<\/p>\n<p>De stilte deed haar intrede. Er was helemaal niets wat ik kon zeggen. Niets kon ook maar enige indruk van betekenis maken op deze onaantastbare bijna-God. En wat kon hij, omgekeerd, tegen mij zeggen dat zijn tv-optredens of, pak \u2018m beet, het\u00a0meesterlijke\u00a0<i>Veertig<\/i>\u00a0of het hilarische <em>Hedonia<\/em> te boven zou gaan? Als hij werkelijk een praatje had aangeknoopt, was hij misschien wel enorm tegengevallen.<\/p>\n<p>Die stilte leek lang te duren, maar in feite zwegen we hooguit een seconde. Coorevits hervatte de conversatie, ik werd prompt door iemand anders aangesproken, het contact was verbroken en dat was maar beter ook. Liever dacht ik terug aan die anderhalf uur zwijgen en grinniken naast elkaar in de zaal, terwijl Tom Lanoye als Risjaar Modderfokker den Derde de taal liet ontsporen op het podium.<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Helden vallen soms van hun voetstuk, maar in het hoogstpersoonlijke pantheon dat mijn schedel is, heb ik Van Kooten en De Bie voorgoed heilig verklaard &#8211; nooit zal ik die twee verloochenen. Er is veel mis bij de publieke omroep, <span class=\"excerpt-dots\">&hellip;<\/span> <a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/?p=1010\"><span class=\"more-msg\">Lees verder &rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[5,47],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1010"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1010"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1010\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1019,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1010\/revisions\/1019"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1010"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1010"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1010"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}