{"id":397,"date":"2015-05-19T13:49:12","date_gmt":"2015-05-19T12:49:12","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/?page_id=397"},"modified":"2015-05-19T14:00:29","modified_gmt":"2015-05-19T13:00:29","slug":"recensie-humo-19-mei-2015","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/?page_id=397","title":{"rendered":"Recensie HUMO, 19 mei 2015"},"content":{"rendered":"
\n

Wie\u00a0Jamal Ouariachi\u00a0<\/span>staande houdt op straat en hem vraagt hoeveel centimeter boekenrug\u00a0Harry Mulisch<\/span>\u00a0bij elkaar geschreven heeft, krijgt, zo maak ik me sterk, een antwoord dat tot op de millimeter juist is. Hij zal erachteraan monkelen dat dat allemaal nu ook weer niet z\u00f3 wereldveroverend was, en dat hij beter zal doen. En weet u, hij heeft er niet alleen de guts voor, maar ook het brein en de schrijvershand. In \u2018Een honger\u2019 (Querido), zijn derde roman, laat hij zijn hoofdpersoon betogen dat we toe zijn aan een andere omgang met pedofilie \u2013 niet het soort statement waarmee u de gesprekken op het communiefeest van uw nicht\u00a0Roosje<\/span>straks uit het slop tilt. Maar staak het huiveren: \u2018Een honger\u2019 is geen apologie voor de braakbal uit Marcinelle en andere argumenten tegen de mensheid. Ouariachi gebruikt zijn personage vooral om de irrationale angst aan te klagen die onze lichamen vergiftigd heeft, en gooit en passant de aanname dat we gezond en bevrijd omgaan met onze seksualiteit aan diggelen.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Alexander Laszlo \u2013 de kiem voor zijn personage vond Ouariachi bij Nobelprijswinnar\u00a0Carleton Gajdusek<\/span>, die in 1976 de Nobelprijs voor de Geneeskunde kreeg \u2013 is de ster van de Nederlandse ontwikkelingshulp, met ook een concreet persoonlijk engagement: hij haalt Ethiopische kinderen naar Amsterdam, voedt ze en voedt ze op, en laat ze daarna terugkeren. Maar zijn leven verkleumt wanneer hij veroordeeld wordt voor het vermeende misbruik van \u00e9\u00e9n van die pleegkinderen.<\/p>\n

Pedofilie en ontwikkelingshulp, daar krijg je een boek mee vol. Maar nog voller moet het, vindt Ouariachi: als Laszlo aan Aur\u00e9lie, met wie hij ooit gelukkig was, vraagt om zijn biografie te schrijven, krijgen we ook nog het relaas van een in de vangrail gestuurde liefde.<\/p>\n

\u2018Een honger\u2019 is met bijna zeshonderd pagina\u2019s onmodieus lang, maar een trimester vakantie heeft u niet nodig: het l\u00e1\u00e1t zich lezen. Ouariachi heeft het spannend gemaakt en hyperintelligent, en helder als een verliefdheid. In die weelde worden de imperfecties (het personage Alice is van wak bordkarton, sporadisch stuurt Ouariachi een formulering de deur uit met een slonzig parfum, en die samples vanGrunberg<\/span>,\u00a0Campert<\/span>\u00a0en co. zitten in de weg) als vanzelf details.<\/p>\n<\/div>\n

\n

\u2018Wat me ook bezielde,\u2019 houdt Aur\u00e9lie zich ergens voor, \u2018ik ben, geloof ik, bezig ervan te genezen.\u2019 Sublieme nonsens zijn het: we genezen nooit helemaal, en al zeker niet van de wrede liefde. Daarom ga ik nu het laatste hoofdstukje herlezen \u2013 een gekmakend mooie idylle waar je koorts van krijgt. Wie \u2018Een honger\u2019 leest, weet dat er\u00a0Jeff Buckley<\/span>\u00a0bij moet.\u00a0(jm)<\/span><\/p>\n

3 van 4 sterren<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wie\u00a0Jamal Ouariachi\u00a0staande houdt op straat en hem vraagt hoeveel centimeter boekenrug\u00a0Harry Mulisch\u00a0bij elkaar geschreven heeft, krijgt, zo maak ik me sterk, een antwoord dat tot op de millimeter juist is. Hij zal erachteraan monkelen dat dat allemaal nu ook weer …<\/span> Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":387,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/397"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=397"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/397\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":403,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/397\/revisions\/403"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/387"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jamalouariachi.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=397"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}