Vals

FlorenceFosterJenkins

Hollywood houdt van sappige verhalen. In die zin mag de biografische film over Florence Foster Jenkins, met in de hoofdrollen Meryl Streep als Jenkins en Hugh Grant als haar echtgenoot, niet verbazen. Jenkins was een rijke excentriekeling die optrad als zangeres terwijl ze absoluut niet kon zingen, maar dan ook echt absolúút niet.

Haar echtgenoot zorgde ervoor dat haar optredens steevast in een besloten gezelschap van welwillenden plaatsvonden. Maar toen Jenkins in 1944 Carnegie Hall wist te boeken, kon niets het algemene publiek meer tegenhouden. Ook de pers kwam opdraven. De recensies waren vernietigend. Een paar dagen na het concert kreeg Jenkins een hartaanval, een maand later overleed ze.

Het valse zingen in de film is zo erg, zo kippenvel-bezorgend-nagels-in-je-stoelleuning-drijvend-verschrikkelijk-onuitstaanbaar erg, dat het me achteraf, nu ik ben bijgekomen, met bewondering vervult. Een mainstream-film die de thriller- en horrorgenres weet te overtreffen in het kwellen van de kijker: het is uitzonderlijk, het is moedig.

Of de echte Jenkins wist dat haar enorme populariteit te danken was aan haar legendarische valse zang, is niet zeker. De filmmakers hebben er in ieder geval voor gekozen haar in de waan te laten, en dat is een meesterlijke zet. Want daarmee raakt Florence Foster Jenkins aan een angst die in heel wat mensen sluimert: dat de wereld anders in elkaar zit dan jij denkt te weten. Dat je achter je rug uitgelachen wordt, dat de wereld één groot complot is, erop gericht om jou te laten geloven dat je een getalenteerd en geliefd iemand bent. En op een kwade dag houdt iedereen op met liegen…