Het n-woord

JerryAfriyie
Jerry Afriyie als tweederangs burger bij Twan Huys

Ik schreef gisteren een paar tweetjes. Daar kwamen wat reacties op. Uit die reacties bleek nogal wat onbegrip. Nu weet iedereen die weleens een opiniërend stuk of stevige tweet schrijft, dat onbegrip er gratis bij wordt geleverd, maar nu werd het wel erg extreem. Racist, werd er veelal geroepen. En: valse slang en lasteraar, dat soort dingen. Nou, een beetje extra uitleg dan maar. Waarschijnlijk voor dovemansoren, maar je weet maar nooit.

Dit schreef ik:

Gevolgd door:

En:

Wat was er gebeurd? Twan Huys had Jenny Douwes uitgenodigd, de initiatiefneemster van de blokkade van de A7, op de dag van de landelijke sinterklaasintocht in 2017. De blokkeerders probeerden daarmee anti-ZwartePiet-activisten te verhinderen te demonstreren tijdens de intocht. Douwes mocht komen praten over de rechtszaak die momenteel loopt tegen haar en haar medestanders. Aanvankelijk aan de zijlijn: Jerry Afriyie, anti-Zwarte Piet-activist, die door Douwes niet aan tafel getolereerd werd, totdat Huys dat alsnog afdwong.

Kijk, en huiver.

Waar komen die tweets van mij nu vandaan?

De verdediging van de Blokkeerfriezen weet keer op keer te benadrukken dat de zaak niets met de Zwarte Pieten-discussie te maken heeft. Dat dit doorzichtige frame klakkeloos door Jan en alleman wordt overgenomen, mag verbijsterend heten. Die blokkade was er nooit geweest als er in Nederland niet al jarenlang een Zwarte Pieten-discussie had gewoed. Bovendien refereert de verdediging graag naar andere gevallen van grensoverschrijdend gedrag, die wel getolereerd worden. Politie-acties, bijvoorbeeld, waarbij eveneens het verkeerd belemmerd wordt. Met andere woorden: soms is burgerlijke ongehoorzaamheid geaccepteerd, namelijk: wanneer de aanleiding belangrijk genoeg is. De aanleiding is hier: Zwarte Piet, en de activisten die tegen zijn ouderwetse belichaming protesteren, omdat die racistisch zou zijn. Die activisten moesten volgens de Blokkeerfriezen tegengehouden worden. Deze hele kwestie heeft, kortom, alles, álles te maken met de Zwarte Pieten-discussie. Zonder Piet geen demonstratie. Zonder demonstratie geen blokkade – en dus geen rechtszaak.

Nog een stapje terug, om zo helder mogelijk te zijn: waar gáát die Zwarte Pieten-discussie eigenlijk over? Over racisme ja, maar is het niet flauw om daarvoor het symbool van een vrolijk kinderfeest, Zwarte Piet, te misbruiken? Nee. Wie mij een beetje volgt, weet dat ik mij geregeld kritisch uitlaat over de methodes en argumenten van de anti-racismebeweging in Nederland, maar nu juist op het gebied van Zwarte Piet hebben ze een goed punt. Wanneer groepen mensen in Nederland het gevoel hebben consequent als tweederangsburgers behandeld te worden, en als de indoctrinatie van dat gevoel al in de kindertijd begint, doordat zwarte kinderen vergeleken worden met die rare knecht van de blanke heerser Sinterklaas, die knecht met zijn fratsen en zijn domme gedrag, dan is het dus zaak om dáár al te beginnen met verandering af te dwingen. Een beschaafd land behoort alleen eersterangs burgers te kennen, en hoort zeker de kinderen die in dat land opgroeien, van begin af aan het gevoel te geven dat ze geen cent minder waard zijn dan andere kinderen, puur vanwege hun huidskleur.

Dáár gaat de discussie in essentie over. En wat gebeurde er nu bij die A7-blokkade? Mensen die wensten te demonstreren tegen de maatschappelijke misstand van het tweederangs burgerschap, werden monddood gemaakt. Dat is op zichzelf al een overtreding van de wet, en het gebruikte middel, een blokkade, is dat eveneens.

Wat gebeurde er vervolgens in die uitzending van RTL Late Night? De belangrijkste verdachte van deze misdrijven, degene die ertoe opriep, Jenny Douwes, krijgt als eerste het woord en mag vertellen dat zij niet bereid is aan tafel te zitten met de andere partij, lees: de demonstranten die zich niet als tweederangs burgers wensen te laten behandelen. En de redactie van RTL Late Night gaat hier in eerste instantie in mee, door die tweederangs burgers ook echt als zodanig te presenteren: Jerry Afriyie mocht in eerste instantie slechts in het publiek zitten, niet aan de talkshowtafel.

Eerst mocht de verdachte, de dader, het woord voeren. Daarna pas de monddood gemaakte.

Stel je even voor: Harvey Weinstein – een verdachte, nietwaar – schuift aan bij een belangrijke talkshow om te klagen over die nare rechtszaken tegen hem. In het publiek zitten zijn slachtoffers: enkele van de door hem aangerande vrouwen. Zij zijn in eerste instantie niet aan tafel gewenst omdat Weinstein niet zo’n hoge dunk van hen heeft. Wie zou dat in godsnaam accepteren?

Nikker is nooit een fijn woord geweest. In de loop der tijd gingen we voor mensen met een kleurtje termen als ‘gastarbeider’ en ‘buitenlander’ gebruiken, ‘nikker’ werd ‘neger’ en ‘neger’ werd ‘zwarte’. Uiteindelijk kregen we ook het zogenaamd neutrale ‘allochtoon’, en nu is de correcte aanspreekvorm: Nederlander met een migratie-achtergrond. Nog steeds geen echte Nederlander, kortom. Het is allemaal onzin. Als je de maatschappelijke misstanden achter die naamgeving niet corrigeert, als je mensen blijft behandelen als tweederangs burgers, dan maakt het niet uit welke politiek correcte term je gebruikt: het blijven nikkers, het blijven tweederangs burgers.

Heeft Jenny Douwes dat beruchte woord ‘nikker’ gebruikt in de uitzending van Twan Huys? Nee, allerminst. Ik gebruikte het in mijn tweet dan ook niet als citaat maar als ironische middle name, zoals wanneer ik mezelf zou aanduiden als Jamal ‘ik ben een ranzige, valse lasteraar’ Ouariachi. Ik gebruikte het om te laten zien dat Douwes met haar gedrag en haar woorden bevestigde dat iemand die protesteert tegen tweederangs burgerschap, in haar ogen geen recht van spreken heeft, ja, blijkbaar nog steeds een nikker is.

Dáárom gebruikte ik dat woord. Dáárover gaan die tweets. Ik sta er nog steeds achter, in de wetenschap dat het velen geen reet uitmaakt dat anderen zich minder geaccepteerd voelen dan ‘blanke’ Nederlanders. Het zijn de types als de huilers van GeenStijl bijvoorbeeld, de types die iedereen wensen uit te kafferen maar beginnen te piepen als je eens iets onwelgevalligs terugzegt – ja, het zijn die types die zich zouden moeten schamen. De verheerlijkers van Jenny Douwes: die zouden zich moeten schamen. Niet ik.

Iemand een pepernoot, trouwens?