Te complex

Trujillo

Jammer: vanaf het moment dat ik aankondigde een vast rubriekje over haar te willen beginnen, heeft Janet Luis al weken geen recensies meer gepubliceerd in de vrijdagse boekenbijlage van NRC Handelsblad. En het is nog wel een van mijn favoriete hobby’s: de recensent recenseren… Gelukkig neemt Arjen Fortuin het stokje behendig van haar over met een nieuw hoogtepunt in de Nederlandse literatuurkritiek: volgens Fortuin is de onlangs verschenen roman De zangbreker, van Carolina Trujillo, te complex. Oei. Moet je godverdomme nog gaan nadenken ook, tijdens het lezen. Daar is literatuur natuurlijk niet voor bedoeld. Hop, balletje eraf.

Verder scoort de recensent met het aanwijzen van enkele slordigheidsfoutjes (die in zo ongeveer elke eerste druk van een dik boek te vinden zijn, maar goed). Opvallend is de subtiele wijze waarop Fortuin deze foutjes parodieert, door in zijn recensie zelf ook een paar uitglijers te maken. “Verderop,” schrijft Fortuin, “krijgt Tony kritiek op de weinig subtiele middelen waarop hij zijn dalers naar onderen op duwt.” Juist. Middelen waarop. Opduwen naar onderen. Klasse, dit. Sympathiek is ook hoe hij de AKO-nominatie die Trujillo ontving voor haar roman De bastaard van Mal Abrigo “verdiend” noemt. Alleen: die nominatie ging naar een ander boek, De terugkeer van Lupe Garcia. Vast en zeker ook verdiend.

Ik zeg: vier sterren voor Fortuin. Tot volgende week!

Geef een reactie